ณ เวลานี้เมื่อเดือนที่แล้ว ฉันยังคงเดินซื้อของเพื่อเตรียมกลับมาใช้ชีวิตที่นี่ต่อไป

นับจากนั้นมา หนึ่งเดือนผ่านไป..มีเหตุการณ์มากมายผ่านเข้ามาในชีวิต

เพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น วุ่นวาย วุ่นวายและวุ่นวาย

ฉันพูดได้ไม่เต็มปากหรอกนะ ว่ามันเพิ่งวุ่นวายหรือฉันเองนี่ล่ะที่ทำให้วุ่นวายมานานหลายปี

น่าจะเป็นข้อหลังซะมากกว่า....

แต่ทุกสิ่งอย่างก็ผ่านไปและทำท่าว่าจะดีขึ้นเรื่อยๆ (นั่นคือสิ่งที่ฉันหวังไว้)

กับความยุ่งเหยิงและวุ่นวายทั้งหลาย ฉันก้าวข้ามผ่านมันมาได้แล้ว

มีคนมากมาย รวมทั้งเพื่อนๆรอบตัวฉันที่มีความหวังดีให้กันตลอด

คอยย้ำและเตือนฉันเสมอมา ว่ามันควรออกมาจากตรงนั้นนานแล้ว

แต่ฉันยังคงเชื่อตัวเองและดื้อดึงอยู่นาน....จวบจน ณ เวลานี้ ฉันทำได้แล้วนะ

.................

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลใดกันแน่ที่ทำให้ฉันผ่านจุดนั้นมาได้

เพราะ..ความอดทนถึงขีดสุดหรือเปล่า??

หรืออาจะเป็นเพราะ..ใครบางคนที่เข้ามาเตือนสติ??

นั่นสินะ...

มันดูจะเร็วไปหน่อยนะ ถ้าฉันจะตัดสินอะไรสักอย่างตอนนี้

แต่เอาเถอะ ฉันจะรอดูต่อไปว่าเรื่องราวจะจบลงที่ตรงไหน...

ช่วงเวลาดีๆที่มีกับเธอคนนี้
จะเป็นช่วงเวลาดีๆที่จะไม่ยอมให้ผ่านไป
ใครเล่าเลยจะรู้ว่าสักวันคุณจะพบใคร
สักคนที่ไม่ต้องเดินผ่าน
หากวันนั้นได้ลองหยุดดูเพื่อพบกัน