ฉันเป็นคนคิดมาก ฉันยอมรับ มากซะจนเรียกว่าคิดเล็กคิดน้อยก็ได้

ยิ่งถ้าเป็นคนที่ฉันแคร์ล่ะก็ เพียงคำพูดแค่คำเดียวมันก็ทำให้ชั้นคิดมากไปได้หลายวันแล้ว

ฉันเป็นคนชอบเคลียร์ มีปัญหาอะไรยังไง มีอะไรข้องใจกับฉันหรือต้องการถามอะไรฉัน

ฉันชอบให้เรื่องไม่ค้างคา

ฉันเข้าใจว่าบางครั้ง คนเราถ้าโมโหมันก็ต้องการจุดๆหนึ่งที่กลับไปอยู่กับตัวเอง อยู่คนเดียวบ้าง

ฉันเข้าใจ....

แต่ฉันไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจตัวเองนี่ล่ะ

ทำไมฉันถึงรู้สึกอะไรได้มากมายขนาดนี้ ทั้งๆที่ไม่ควรเลย

เพียงรู้จักกันผ่านตัวอักษรเท่านั้น ฉันไม่อยากเอาตัวไปยึดติดเลย ฉันพูดจริงๆนะ

ฉันไม่อยากเอา"ใจ"ฉันไปใส่มากเลย ถ้าสิ่งที่ได้กลับมาคือความว่างเปล่า

ฉันรู้สึกเหมือนคุยกันมานาน รู้จักกันมานาน ฉันพูดแบบนี้ก็ดูเกินจริงไปใช่มั้ย

แต่จะให้ฉันเสแสร้งเหรอ ฉันทำไม่ได้...

...........

เธอไม่โต้ตอบข้อความฉัน ฉันไม่ว่า

แต่เธอทำเหมือนข้อความของฉันมันไร้ค่า

เท่านี้ก็สื่อเจตนาเธอได้แล้วใช่มั้ย?

เธออยากให้ฉันทำยังไง..เธอบอกฉันสิ

ฉันไม่ได้ขอให้เธอทำอะไรมากเลย แค่บอกมาคำเดียว

ฉันจะรอคำตอบ...