>> บ่นแบบเบื่อๆ
กลับจากลีฟก็บินต่อกันเลยน่ะนะ
ดักก้า ต่อด้วยลอนดอน
ไม่ได้หยุด แล้วเหมือนเวลามันต่างกันเกินไปรึป่าวคะ
เหนื่อยเหลือเกิน
แต่ไปดักก้านี่ไม่ได้ย่างกรายออกจากห้องแม้แต่ก้าวเดียว
แลนด์ประมาณตีห้าเวลาท้องถิ่นได้
นอนยาววว ตื่นมากิน อ่านการ์ตูน นอน กิน อ่านนิยาย นอน
ฮะๆ มีเท่านี้ แต่เหมือนได้ชาร์ตตัวเอง
เพราะกลับกทมไปนอนเวลาบาห์เรนตลอด คือ เที่ยงคืนบาห์เรนหรือตีสี่ไทย
ไปลอนดอนก็ออกไปแค่ Houslow ที่เดิม
ลืมเห็ดไว้ในตู้เย็นโรงแรมอีก ขอบคุณมาก
เซ็งกันไปเลยทีเดียว
เด๋วนี้สมองช้า คิดไรก็ช้า กว่าจะนึกได้ กว่าจะนึกออก
ทำงานนี้แล้วเหมือนโง่ขึ้นเรื่อยๆเลย ฮะๆ
ไม่ได้ว่าใคร ไม่ได้เมนชั่นใคร ด่าตัวเองน่ะนะ
...................
อยากกลับไปไทยอีก
เมื่อวันก่อนที่อยู่ลอนดอนก็เจอเพื่อนคนไทยที่มาแบชก่อนหน้าเรา
คุยกันบนรถบัสนั่นล่ะ
เรื่องการเก็บเงินและการวางแพลนชีวิต
คิดแล้วเครียดขึ้นมาทันใด
เราไม่ได้กะจะทำงานนี้นานอยู่แล้ว
เต็มที่เลยนะให้สามปีพอ
ใจเรามันไม่ได้อยู่ที่นี่ มันอยู่ไทย
ถึงเงินจะไม่เยอะเท่าที่นี่ แต่เรามีความสุข
ได้เจอครอบครัว เจอเพื่อนบ้าง ได้เล่นกับหมา
แค่นี้ก็พอแล้ว
หรือเราเป็นคนคิดสั้นเกินไป???
โว้ยย อยู่ที่นี่มาเกือบปี
บินมาเข้าเดือนที่เจ็ดละ
เงินน่ะ หายไปไหนหมด ห๊า???
เฮ้ออ คิดแล้วเซ็งเนอะ
มะเหมี่ยว..ว่ามะ??
คิดถึงแก อยากนั่งคุยเรื่อยๆกับแก
คานู..วิจารณ์เด๊ะ โลมั่วชั้นเนี่ย เละเทะว่ะ ฮ่าๆๆ
เบีย..มืออ่ะหายเร็วๆนะแก
โรส..สู้กับงานต่อไปนะเว้ย ชั้นเชื่อว่าแกทำได้แน่นอน
ต้อง..วันที่เก้ามาเจอกันมะ เดือนหน้า ชั้นได้กทม หาข้าวกินกันเย็นๆ
อร..บินกันต่อไปนะเมิง ฮ๋าๆๆ
เชดดด เบื่อเว้ยยย
แค่ใครสักคน - Wan Soloist
|
