แอร์โฮสเตส...หนึ่งในอาชีพที่ผู้หญิงเกือบทุกคนใฝ่ฝัน

ดูภายนอกสวยหรู ลากกระเป๋าดูสวยงามในแอร์พอร์ต

อยู่บนเครื่องก็เบ๊ดีๆ หรือพนักงานเสริฟดีๆนั่นเอง (ลูกเรือเกาหลีพูดขึ้นมา นั่นสินะ)

ต่างแค่ว่าผลตอบแทนที่ได้มากกว่าเท่านั้น

................

เราได้อะไรจากงานนี้เยอะนะเอาเข้าจริงๆแล้ว

ประสบการณ์การเดินทาง การทำงานร่วมกับคนชาติอื่น ได้เรียนรู้คนหลายประเภท

ซึ่งรวมทั้งตัวผู้โดยเองและตัวลูกเรือด้วยกันด้วย

การใช้ชีวิตด้วยตัวเองมากขึ้น การใช้ชีวิตในโลกต่างแดนที่ต่างจากบ้านเกิดของเราอย่างสิ้นเชิง

ที่แน่นอนที่สุดคือ มันทำให้เราได้รู้จักตัวเองมากขึ้น

นับแต่เราก้าวเท้าเข้ามาทำงานนี้จน ณ ตอนนี้ผ่านครึ่งปีมาได้แล้ว เวลาผ่านไปเร็วนะ

ช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ เราท้อ เราเหนื่อย ร่างกายอ่อนล้ามากๆ

จนความคิดแย่ๆแว้บเข้ามาในสมองเราอีกครั้ง

ความคิดที่ว่าจะถอย ก้าวกลับไปอยู่ ณ จุดเดิม

แม้ตอนนี้ก็ยังคิดอยู่บ้างเล็กน้อย แต่ทำได้แค่บ่นไปเท่านั้น

ยอมแพ้มันไม่ได้หรอก แค่ร่างกายอ่อนล้า..เรายังพักผ่อนได้

แต่อย่าทำให้ใจอ่อนล้าตามเป็นพอเท่านั้น

"งานนี้มันเหมือนบททดสอบขีดความจำกัดของร่ายกายเหมือนกันนะ" เราพูดกับพี่คนไทยคนนึง

.....................

ช่วงนี้มีเวลาว่างในบาห์เรนตรงกันกับเพื่อนเมื่อไหร่

เป็นต้องออกไปหาอาหารไทยทาน แล้วต่อด้วยชิชา

รู้สึกดีนะ ได้เจอเพื่อนๆ ได้หัวเราะ แชร์ประสบการณ์การทำงานให้กันบ้าง

มีโอกาสไปเข้าร้านชิชาแบบท้องถิ่นจริงๆ ชอบนะ

บรรยากาศดี สบายๆ ปล่อยอารมณ์ไป

แต่รู้ล่ะ ว่าสูบมากไม่ดี ขอบคุณสำหรับคำเตือนและความหวังดีของเพื่อน

.............

ส่วนเรื่องความรัก.....ไม่มีเหมือนเดิม

ความหวังดีจากอีกคน อยากขอบคุณ..แต่เราขอโทษที่ตอบแทนให้ไม่ได้

กับอีกคนที่เรามีความหวังดีให้ อยากบอกว่า.."เธอ" จะรับหรือไม่รับก็ได้ เราอยู่ตรงนี้ล่ะ

อยากคุยก็มาคุย อยากเงียบก็ไม่เป็นไร แต่เมื่อใดที่เธอรู้ "ใจ" ตัวเองแน่นอนเมื่อไหร่

หรือเรื่องราวมันเคลียร์เมื่อไหร่ รบกวน..บอกเราสักคำ โอเค๊???